Door het oog van mijn camera

In onze buurt

Onlangs heb ik een teleconverter voor mijn telelens gekregen en natuurlijk moest die meteen worden uitgetest. Op eerste kerstdag lopen we voordat we gaan aanschuiven aan het kerstdiner nog een rondje met Bruc. De camera gaat mee. Het is redelijk weer en hier rondom het kanaal is vaak een buizerd een valk en soms ook de ijsvogel te zien. Helaas hebben deze vogels zich “verstopt” en verder dan een paar foto’s van Bruc kom ik niet. Op de terugweg stap ik verkeerd en helaas heb ik een scheurtje in mijn kuitspier. Ik strompel terug naar huis en buiten gaan fotograferen zit er voor mij voorlopig niet in. Onder de goede zorgen van Nando heb ik nu wel de tijd om me bezig te houden met alle foto’s van het afgelopen jaar die zijn blijven liggen.  Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en  na ruim een week waag ik me weer voorzichtig aan de wandel. Gelukkig is er in onze buurt een grote diversiteit aan vogels.
De eerste dag dat ik met mijn camera buiten kom zit er een reiger op de plek waar ik hem vorig jaar ook al heb gefotografeerd. Dit is schijnbaar een goede visplek, maar een blije hond rent op me af en de reiger strijkt rustig neer op het dak van de huizen tegenover het park.

Reiger op het dak.

Als ik me omdraai zie ik in mijn ooghoek ook nog een specht de bomen in verdwijnen en door zijn roep kan ik hem volgen en gelukkig ook op de gevoelige plaat vastleggen.

De groene specht

Dan opeens zijn de beiden weg.  Als ik een paar dagen later buiten kom zie ik de reiger weer zitten en besluit om terug te lopen om mijn camera te halen. Ik zie Bruc denken, moet ik nu al weer naar binnen, ik heb nog niks gedaan. Maar met camera in mijn hand en Bruc aan de lijn waag ik me toch bij de reiger in de buurt. Hij neemt een afstandje maar blijft toch op het grasveld staan. Zo statig als hij is.

Langs het fietspad.

Omdat  een hond toch teveel afleid zowel voor mij als voor de vogel, loop ik eerst mijn rondje met Bruc en ga daarna alleen terug. En ja hoor, mijn geduld word beloont. In de enkele minuten dat ik sta toe te kijken en te genieten vist de reiger een vijftal vissen uit het water en ik kan dit mooi vastleggen.

Vis gespiest aan de snavel

Afblijven die is van mij.

En weg is het visje.

Als ik dit op de foto heb gezet is de rust weer voorbij en de reiger gaat weer op zijn veilige plekje op het gras zitten waar ik nog een mooie foto van hem schiet.

Hier kan hij de hele plek overzien.

De volgende dag besluit ik op mijn rondje met Bruc mijn camera maar weer mee te nemen. Ik heb de smaak weer te pakken. Onderweg, ik loop nu langs het kanaal, zie ik een fuut, een dodaard en wat eenden. Maar ook een roodborstje verschijnt voor mijn lens. Omdat er verder niet zo heel veel te fotograferen valt zet ik ook nog even een hond en wat katten op de foto.

Roodborstje

Een fuut

Even opkijken. De eendjes zijn eigenlijk interessanter.

Een portret van Boy.

Boromir

Eigenlijk hoopte ik vandaag dan toch eindelijk de buizerd weer eens te zien maar het is weer niet gelukt. Naast een roodborstje en aalscholver heb ik mijn eigen hond maar op de foto gezet. Want ja die is ook fotogeniek. Misschien moet ik het morgen nog maar eens proberen Wellicht heb ik dan meer geluk. Maar ach zoals  je ziet is er genoeg leuks te zien in onze buurt.

Roodborstje

Aalscholver in het zonnetje

Bruc met zijn grote vriendin samen aan het rennen.

Verder Bericht

Vorige Bericht

1 Reactie

  1. Henny 11 januari 2018

    Mooi verhaal weer Hetwie, met prachtige foto’s.

Laat een reactie achter

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Fotografie door Hetwie

Thema door Anders Norén

%d bloggers liken dit: